AKELIC

100% KiKasa

extraordinarynavy:

This, is the thing why I love Minho. Deal with it, man. 

extraordinarynavy:

This, is the thing why I love Minho. Deal with it, man. 

— 22 hours ago with 6 notes
sayhitodylanobrien:

#kihonglee crying and #dylanobrien comforting him on the last day of filming #themazerunner movie.

sayhitodylanobrien:

#kihonglee crying and #dylanobrien comforting him on the last day of filming #themazerunner movie.

— 22 hours ago with 68 notes

wckedminho:

get to know the maze runner cast // ki hong lee (minho)

"@kihonglee That moment when ur trying to be all good on ur diet and a lady sits nxt to u eating a delicious pizza. #ilovepizza #help"

— 22 hours ago with 3169 notes

inariazuha:

Some more old drawings

— 1 day ago with 60 notes
narzi-nest:

he’s too cute even while dead
batman and robin 035 (2014) 

narzi-nest:

he’s too cute even while dead

batman and robin 035 (2014) 

— 1 day ago with 20 notes
oh-mother-of-darkness:

Okay but Alfred. Alfred gets to me. Picture him doing the laundry after Damian died. He takes out all the tiny clothes mixed in with Bruce’s suits and folds them into a pile Damian’s not going to come get anymore. Maybe Alfred has to take them back to his room, put them into Damian’s drawers, and then he sits there trying to pretend everything’s okay, but it’s not. Alfred knows. None of them can survive forever— it’s only going to happen again.
And then comes Dick.

oh-mother-of-darkness:

Okay but Alfred. Alfred gets to me. Picture him doing the laundry after Damian died. He takes out all the tiny clothes mixed in with Bruce’s suits and folds them into a pile Damian’s not going to come get anymore. Maybe Alfred has to take them back to his room, put them into Damian’s drawers, and then he sits there trying to pretend everything’s okay, but it’s not. Alfred knows. None of them can survive forever— it’s only going to happen again.

And then comes Dick.

— 1 day ago with 421 notes

Title : One last night
Author : hhakelic
Paring : NewtMinho ( Newt x Minho )
Warming : BL , R13 , Book Spoiler

ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว
โลก วิคเค็ด ไข้วาบ
พวกเขาเป็นกลุ่มเดียวที่มีภูมิคุ้มกัน และอยู่ในที่แห่งนี้ ..

มินโฮตื่นขึ้นในกลางดึกหลังจากวันที่พวกเขาเฉลิมฉลองชัยชนะของผู้ที่อยู่รอด จากการฝ่าฟันเหตุการณ์ต่างๆ โศกา โรค และการทดสอบจากวิคเค็ด น่าขันที่เขาคิดอยากออกไปจากทุ่ง และวงกตแห่งนี้ แต่หากแล้ว ทุ่งและวงกตนี้กลับเป็นที่ที่เดียว ที่เขาสามารถอยู่ได้

ใช่ว่า มินโฮจะใส่ใจกับเรื่องแผละๆนั่น

เขาพลิกตัวไปมาบนเปลแคบๆ ขณะที่ลืมตาในความมืด สายตาสะดุดกับเปลอันหนึ่งข้างๆ มินโฮสูดหายใจ รู้สึกถึงน้ำที่เริ่มเอ่อบริเวณขอบตาของเขา เขาจ้องมองมันอย่างเงียบๆ นึกถึงเจ้าของของมันที่ปกติเขาต้องเจอทุกครั้งก่อนเข้านอนและตอนตื่น

' ไปซะ '
’ ออกไป! ‘

คำไล่ ที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินมาก่อน

' ฉัน.. ฉันจะยิงถ้านายไม่ออกไป '

คำขู่ ที่เขาไม่เคยคิดว่านิวท์จะพูดออกมาเลยซักครั้ง

น้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาของเขาจากนั้นร่วงลงสู่พื้นผ้าข้างล่าง มินโฮไม่คิดจะเช็ดมันออกไปด้วยซ้ำ เขาปล่อยให้มันไหลลงมาเรื่อยๆ ขณะที่จับจ้องอยู่ที่ที่เพื่อนของเขาเคยอยู่

เพื่อน.. เพื่อนสนิท…. คนที่เขารักมากที่สุด..

"…… ไอ้เพียกหัวขวด" เสียงของเขาสั่นครือปนสะอื้น

มินโฮหลับตาลง กลั้นเสียงสะอื้นของเขา แต่ทว่าภาพที่ฉายอยู่ในหัวกลับทำให้เขาร้องไห้ออก มาหนักกว่าเดิม

ภาพของนิวท์
นิวท์ ที่กำลังเล็งที่ยิงมาทางเขา ใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา และแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าผสมโทสะ

พวกเขาไม่ได้แม้เอ่ยคำร่ำลาต่อกัน

ในที่สุดมินโฮก็ยอมแพ้ เขาทนที่จะนั่งมองและหวนรำลึกถึงนิวท์ไม่ได้ เขาลุกขึ้น เดินผ่านเปลคู่ที่ทั้งสองเคยนอนข้างกันออกไปข้างนอก

เขาทรุดลงนั่งตรงต้นไม้ต้นหนึ่ง ตาทอดมองไปยังท้องฟ้าอันมืดมิดในตอนกลางคืน ประกายแสงบนท้องฟ้าสะท้อนกับตาสีดำขลับ แต่สายตาของเขากลับไม่มีประกายแห่งความสุขอยู่ในนั้นเลย มันเต็มไปด้วยความเศร้าจากการสูญเสีย แม้จะไม่ได้เห็น ไม่ได้สัมผัสสิ่งที่ทำให้ระลึกถึงนิวท์แล้วก็ตาม

มินโฮ จ้องมองดวงดาวอย่างเงียบๆซักพักแล้วค่อยผล็อยหลับไป

.

"…เพี.. ยก…."
“…….” มินโฮขยับเล็กน้อย

"….ไ…..เพี……ย..ก"
“……..” เขาขมวดคิ้วนิดๆ ยกมือขึ้นปัดอากาศ แสดงออกให้เห็นถึงความรำคาญ

"……. โ….."
“………” เสียงยังคงอยู่ ความหงุดหงิดเริ่มครอบงำผสมกับความง่วง ทำให้เขาต้องงึมงำตอบไปเบาๆ

"หุบปากน่า โทมัส" คงจะหนีไม่พ้นไอ้เพียกนี่แน่นอน

"………" เสียงเรียกนั่นเงียบลงไป แทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ

มินโฮขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมแล้วค่อยๆลืมตาขึ้น เตรียมคำพูดที่จะด่าคนที่ปลุกเขาไว้ทันที

"แกเป็นแผละอะไรข……." เสียงของเขาเงียบลง นัยด์ตาเบิกกว้าง เช่นเดียวกับปากที่อ้าค้าง เขามองจ้องคนตรงหน้าด้วยหลากหลายความรู้สึกสับสนปนกันหมด

"หน้าตานายตอนนี้อุบาทว์เหมือนพวกโศกาเลย เพื่อน" น้ำเสียงรื่นเริงและเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาอย่างเป็นนิจ มาจากคนๆเดียวที่เขารู้จัก

คนๆเดียว ที่เขารักมากที่สุด

ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ฉีกยิ้มให้เหมือนมันไม่เคยจางหายไป

นิวท์


.

มินโฮไม่ได้ตอบกลับอะไรกับคำพูดกวนโมโหนั่น เขานั่งนิ่ง นัยด์ตาจับจ้องไปที่นิวท์ อ้าปากค้าง หุบลง แล้วอ้าค้างอีกรอบ เขาพยายามจะพูดบางอย่างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากปากเขาเลย มันจุกอยู่ในลำคอของเขา

"…….." ยังไง?

"…….." ฉันทิ้งนายไว้….

"…….." กับพวกแคร้งบ้านั่น

เขาพยายามจะเค้นคำพูด พูดกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า กำลังหัวเราะ ยิ้มให้กับท่าทางตลกๆของมินโฮ

"ไม่ดีใจที่เจอฉันรึไง?" ร่างตรงหน้าถามขณะสาวเท้าเข้ามาหาเขา

"…….." มินโฮส่ายหน้า น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้งนึงเมื่อนิวท์เดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น นั่งลง และใช้สองมือของเขาประคองใบหน้าของมินโฮ ดวงตาสีทองประกายสบกับดวงตาสีดำขลับของเขา

"ขี้แงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้แผละ" นิวท์กล่าวขำๆก่อนจะค่อยๆใช้นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาของเขาออก มินโฮสะดุ้งกับไออุ่นและสัมผัสที่คุ้นเคย

สัมผัสของนิวท์

เขาไม่เอ่ยอะไรออกไป นอกจากรวบคนตรงหน้ามากอด ซบหน้าของเขาลงบนบ่าของนิวท์ ร้องไห้ เขาไม่สนใจกับเสียงครางเบาๆด้วยความตกใจหรือมือที่ลูบเบาๆอยู่บนแผ่นหลังของเขาเหมือนกำลังปลอบเด็ก

"… ฉั..นทิ้งแก! …. ไว้กับพวกแผละนั่น! ฉันทิ้งแกไว้! ฉั… …. ขอ..โทษ…. ข..อโทษ…. นิวท์… ไอ้แผละ.. ไอ้โง่.. แกไล่ฉัน.. แกจะยิงฉันเลยนะโว้ย! ทำไม.. ทำไม แกทำแบบนั้น.. แกมันบ้า.. ไอ้ปลว…" ก่อนที่เขาจะพ่นคำด่าทออื่นๆออกมามากกว่านี้ นิวท์หยุดการคร่ำครวญของมินโฮด้วยจูบเบาๆ

มินโฮนิ่ง เงียบ ดวงตาเบิกกว้างอีกครั้งก่อนที่มันจะปิดลงพร้อมๆกับมือที่เลื่อนไปโอบรอบคอของนิวท์

จูบที่เขาแสนคิดถึง…

นิวท์ถอนจูบออกมาแล้วมองหน้าเขา

"ขอโทษ"

คำเดียวสั้นๆ ที่เกือบจะทำให้มินโฮด่าเขาอีกรอบถ้านิวท์ไม่ได้กดจูบเร็วๆลงไปอีกครั้ง เขามองดูปากที่เริ่มช้ำแดงนิดๆแล้วยิ้มออกมา

"ฉันเลือกทางนี้เอง เพียก. มันไม่มีทางที่ฉันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ฉันทนเป็นบ้าให้พวกนายเห็นไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะนาย.." นิวท์โอบรอบเอวมินโฮหลวมๆแล้วบีบเบาๆที่สะโพกเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเอ่ยปากเถียง

"ฉันให้นายเห็นสภาพทุเรศๆแบบนั้นไม่ได้จริงๆ" นิวท์สบตาเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

มินโฮกลืนคำพูดลงคอหนืดๆ ก่อนจะคำรามออกมาเบาๆ
“ฉันเคยเห็นแกทุเรศๆมามาก แค่นั้นไม่เท่าไหร่หรอก ไอ้หัวขวด” เขาพยายามสรรหาคำพูดแดกดันออกมาแม้เสียงที่เปล่งจะสั่นก็ตาม

นิวท์หัวเราะ “หยุดดื้อน่า ไอ้หัวกลวง” เขาจูบค่อยๆที่ลำคอของมินโฮ กัดเล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายครางออกมาเบาๆ

"…….." มินโฮเม้มปาก เขากำลังสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ คือความจริง.. หรือความฝัน
ถ้ามันเป็นความจริงนิวท์รอดออกมาจากนรกแห่งนั้นได้ยังไง… ถ้ามันคือความฝัน.. สัมผัสไออุ่นจากนิวท์ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องโกหก หรือนี่คือบททดสอบใหม่จากพวกนั้น? พวกวิคเค็ด.. หรือพวกเขายังไม่สามารถผ่านความแผละของพวกหัวขวดพวกนั้นมาได้ หรือ….

"หยุดคิดในสิ่งที่นายกำลังคิดอยู่เลย เพียก" เหมือนนิวท์จะอ่านใจเขาออกทุกเรื่อง มินโฮขมวดคิ้วก่อนจะอ้าปากถามแต่กลับโดนร่างตรงหน้าขัดขึ้นก่อน

"หยุด ไม่มีการถาม เลิกถาม เข้าใจไหม? ตอนนี้ เวลานี้ มีแค่ฉันกับนาย ทำได้ไหมไอ้หัวขวด? เลิกคิดเรื่องอื่นซะ…" นิวท์จูบลงบนหน้าผากเขาพร้อมๆกับดันเขาให้เอนลงนอนเหมือนเดิม "….มองแค่ฉัน คิดแค่ฉัน รับรู้แค่ฉันคนเดียวก็พอ.. มินโฮ"

เขาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากยกตัวจูบนิวท์อีกครั้ง มือโอบรอบคอของเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง มินโฮไม่สนใจมือที่กำลังถอดเสื้อเค้าออกช้าๆ หรือนิ้วที่กำลังเกี่ยวเข็มขัดเขาออกให้พ้นทาง มินโฮหลับตา ปล่อยให้ร่างกายของเขาขยับไปเองเหมือนทุกๆครั้งที่พวกเขาทำ

.


ร้อน….

"นายโอเคมั้ย?"

เจ็บ….

"กัดฉัน.. ข่วนฉันซะถ้ามันเจ็บ" เสียงนิวท์กระซิบดังอยู่ข้างๆหูเขา

เสียงครางดังสลับกันจนเขาไม่รู้ของใครเป็นของใคร.. เหงื่อ ลมหายใจร้อนๆ ที่ซุกอยู่ตรงซอกคอของเขา ความเจ็บจากการโดนกัดที่ซอกคอ อก รอยจ้ำแดงบนตัวของเขา ตอกย้ำการมีอยู่ของนิวท์

มันไม่ใช่ความฝันใช่ไหม…

"มินโฮ…." เขากอดนิวท์แน่น จิกมือของเขาลงบนแผ่นหลังเด็กหนุ่ม ได้กลิ่นคาวของเลือด

ฉันรักแก…

"ฉันรักนาย"


.

เสียงหายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่ามินโฮได้เข้าสู่ห้วงนิทราเรียบร้อยแล้ว มือของเขายังคงกำมือของเด็กหนุ่มไว้แน่น นิวท์ยิ้มบางๆก่อนที่จะแกะมันออกอย่างนุ่มนวล เขาจัดเสื้อผ้าให้มินโฮใหม่อีกครั้งแม้ว่าตัวเองจะเป็นผู้ถอดมันออกในตอนแรก

"…….."

"หืม?" นิวท์ล้มตัวลงนอนข้างๆเขาเหมือนเดิม หันหน้าเข้าหาเขา และใช้แขนเป็นที่รองหัว

"……ถ้าฉันตื่น.." มินโฮยังคงหลับตา

ได้โปรดเถอะ..

"……."

"….แกจะยังอยู่ตรงนี้ใช่มั้ย?"

"……."

"ไอ้ปลวก"

ขอร้องล่ะ

"ฉันอยู่ข้างๆนายเสมอ" นิว์พึมพำตอบกลับไปเบาๆแล้วยกมือของมินโฮขึ้น ประทับจูบคำสัญญาลงบนหลังมือ

ขอโทษนะ

"ตลอดไป"

— 5 days ago with 3 notes
#The Maze Runner  #Newt  #Minho  #NewtMinho